جامعه مسئولیت گریز


داشت بچه اش را سرزنش می کرد چون می گفت با افرادِ اهلِ مَی و ساقی هم پیاله شده است. وقتی ازش پرسیدم که مقصر کیست، گفت: "دوستانش". چنان رک و پوست کنده گفت، تو گویی، این را بارها گفته باشد. چنین برخورد/رویکردی را می شود در تمام سطوح تعامل در جامعه افغانی جستجو کرد. زیرا، جامعه افغانی، جامعه طفره رو و مسئولیت گریز است. این طفره روی، اگر عام نباشد، خاصِ اکثریتِ شهروندان افغانی است. از خانواده شروع می شود و در تمام ابعاد زندگی اجتماعی، سیاسی و اقتصادی سربلند می کند.
مثالاً، فابریکه تولیدی یی که عامل انتشار آلوده کننده هوا به مقیاس وسیع است، به همان اندازه از پذیرفتن مسئولیت اش شانه خالی می کند که عاملین سقوط یک شهر. وقتی تعداد زیادی سرباز، مثلاً، در بدخشان به قتل میرسند، سیاست-باز و دولت داری که باید به نمایندگی از دولت پاسخگوی چنین وضعی باشد، در پیشگاه رسانه ها حضور یافته، از دولتش می خواهد عاملین قضیه را شناسایی کند. همینطور، به سختی می توان فردی را یافت که با دیدن پیکرهای نیم-سوخته معتادین، دشنامی نصیب شان نکند. همه خیلی دوست داریم که اعتیادِ این جماعت را راجع کنیم به ضعفِ نفس شان. اکثراً فراموش می کنیم که وقتی خانواده و جامعه نتواند نقشِ چتر حمایوی اش را به درستی ایفا کند، آسیب پذیری اعضایش در مقابل چنین هیولاهایی افزایش می یابد.

0 comments:

Post a Comment

My Twitter Feed